Σήμερα Πρωταπριλιά, να πεις την Αλήθεια...

...αυτή που δε λες όλες τις άλλες μέρες που ζεις στο Ψέμα

εσύ, ξέρεις εσύ καλά τι είσαι, εσύ που κρύβεσαι

ο,τι αξίζει να μοιράζεσαι με τους άλλους αποθέτεις ευλαβικά μέρα με τη μέρα, κάτω από αλλεπάλληλους φλοιούς συμβιβασμών, πεποιθήσεων, προσποιήσεων, αυτοαναιρέσεων, μικρών και μεγάλων καθημερινών ψεμάτων

όλα αυτά που αποδίδουν μια εικόνα σου προς τα έξω και προδίδουν την εικόνα σου προς τα μέσα τόσο που δεν την αναγνωρίζεις για δική σου

αλλά τα έχεις βρει καλά με τους Άλλους, αυτούς που τάχα αναζητούν κάποιο σκοπό, αυτούς που περιμένουν μιαν άλλη ζωή για να εξιλεωθούν επειδή αυτή που έχουν τώρα δεν είναι τάχα δική τους, αυτούς που σαν κι εσένα φοβούνται τόσο το θάνατο ώστε να μη ζουν τη ζωή

και λέγοντας Ψέματα, το είδωλό σου κομπάζει επειδή κατάφερε να μοιάσει σ’ εκείνους τους Άλλους

αλλά η ψυχή σου σπαράζει την Αλήθεια κάτω από ρυπαρούς φλοιούς που αγωνιά να ξεσκίσει από τα μέσα προς τα έξω για να πάρει αέρα φωνάζοντας ΖΩ

Ποίημα για την Αλήθεια

Στους λόφους απάνω σκίζεται ο άνεμος
της ερήμου λαλιά πανάρχαια γλώσσα
ξεσηκώνεται η άμμος σφιχτή γροθιά
χτυπά τους διαβάτες με χέρι ανίκητο

μα όταν σφραγίσει τη σιωπή του ο άνεμος
η άμμος κρέμεται για λίγο στον αέρα
ύστερα σωριάζεται σαν άδειο κορμί
το πέρασμα του κόσμου να υπομένει ακίνητη.

Δυο ρωμαλέα χέρια βαστάνε γερά το τιμόνι
μια φελούκα που σέρνουν οι καιροί πάνω στην κόψη
το ‘να τραβά στην ύπαρξη τ’ άλλο στην ανυπαρξία
ο άνθρωπος πάντα ταξιδεύει
είτε με τον αέρα στα πανιά του ή χωρίς αέρα.

Στο Αλώνι του Ανθρώπου

-Δεν υπάρχει Θεός, άραγε;
Αν υπάρχεις, άκουσέ με!
Είσαι ύπουλος και σκληρός!
Τόσο πολύ βαριέσαι εκεί πάνω
που πρέπει να μας λιώνεις σαν μυρμήγκια;
Είναι τόσο διασκεδαστικό να βλέπεις άντρες να κλαίνε;

-Αρκετά! Μη βλαστημάς! Ο Θεός είναι που κλαίει.
Μας βλέπει να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, ξανά και ξανά,
απ' την αυγή του χρόνου.
Δεν μπορεί να μας σώσει
απ' τους εαυτούς μας.
Μην κλαις.
Έτσι είναι ο κόσμος...

-Οι άνθρωποι προτιμούν τη θλίψη απ' τη χαρά.
Το μαρτύριο απ' την ειρήνη.
Κοίταξέ τους στη Γερμανία.
Γλεντάνε με τον πόνο και το αιματοκύλισμα.
Γιορτάζουν το φόνο!

Για τη Μητέρα

Μητέρα,

επειδή είμαι η πρώτη σου σκέψη από τότε που γεννήθηκα,

επειδή είσαι η ασάλευτη πέτρα πάνω σ' αυτή τη γη που όλο αλλάζει και με μπερδεύει,

επειδή με προστάτευσες από τις επιθυμίες μου προτού με κλείσουν μέσα στα αόρατά τους τείχη,

επειδή ήσουν πάντα η φωνή της αλήθειας, καθαρότερη από τις φωνές της αγάπης, της δόξας και του χρήματος,

επειδή μου έμαθες το αληθινό νόημα και την αξία της συγχώρεσης,

επειδή μου έδωσες όση θέρμη χρειάζεται ένα παιδί για να επιβιώσει,

επειδή ποτέ δεν έβαλες όρους στην αγάπη που έδωσες και ποτέ δεν ζύγισες την αγάπη που πήρες,

επειδή μπορώ να καταλάβω τώρα που είμαι πατέρας, πόσο δυσκολότερο είναι να είσαι μητέρα,

επειδή η συμβουλή σου είναι πάντα ανιδιοτελής και προαιρετική,

επειδή σου χρωστάω όλα όσα είμαι και όλα όσα μπορώ να γίνω,

επειδή στο βλέμμα σου, πίσω από το θυμό, την απογοήτευση, τον πόνο, την απομόνωση, που κάποιες φορές σου προκάλεσα, πάντα διέκρινα ολοκάθαρα την αγάπη,

επειδή για μένα είσαι ό,τι κοντινότερο στο Θεό, εσύ που με έπλασες,

επειδή ποτέ δεν με έκρινες αλλά πάντα ήθελες να σε κρίνω,

επειδή έγινα η μοναδική σου ελπίδα στον κόσμο,

επειδή είμαι το λουλούδι σου,

...για όλα αυτά σ' ευχαριστώ και σ' αγαπώ!

Η γραφή της αγάπης

Σου γράφω επειδή σ' αγαπώ.
Μα λέξεις δεν υπάρχουν στη γραφή.
Κάποιες χρωματιστές έσβησαν από ζήλια
όταν άνοιξες τα μάτια σου το πρωί,
Άλλες λευκές θαμπώθηκαν από τη λάμψη σου
όταν χαμογέλασες ανέμελα,
ενώ οι μαύρες χάθηκαν στην ίδια την ηχώ τους,
σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ.
Κενές είν' οι γραμμές της γραφής μου, κι όμως γεμάτες.
Τόσες στιγμές, τόσες ώρες, τόσος χρόνος,
ο χρόνος, που κυλά στα δάχτυλά σου σαν δροσερό νερό,
ο χρόνος, που ανεμίζει στα μαλλιά σου σαν ανοιξιάτικο αεράκι,
ο χρόνος, που μακριά σου σταματά και κοντά σου τρέχει.
Η γραφή της αγάπης είναι κενή,
επειδή οι λέξεις στην ουσία δεν υπάρχουν,
και μόνο ο χρόνος μπορεί να τη γεμίσει.

Ciudad Juarez

Ονειρεμένη πόλη του Νότου
στέκεσαι στην πύλη
πουλάς το κορμί σου στους περαστικούς
κόσμος πάνω κάτω
κι εσύ ασάλευτη
ξεπλένεσαι στις όχθες του Ρίο Μπράβο
οι ώρες γλιστάνε ματωμένες από τα χέρια σου
πόσο σ' έχει αδικήσει ο χρόνος
νεκροί στιβάζονται σαπίζουν τα χώματά σου
στριγγλιές πνίγονται στα νερά του Ρίο Μπράβο
όπου ξεπλένεσαι
πόλη του αύριο, χωρίς αύριο
Ciudad Juarez

Ερωσφόρος Άγγελος

Γυαλίζουν μέσα στα μάτια σου οι επιθυμίες, αντανακλώνται μέσα στις δικές μου χαρές, αυτές που κυρτός επιζητώ στο κορμί σου. Κάθε αναστεναγμός που δραπετεύει από τα χείλη σου χώνεται βαθιά μέσα μου και με αποθεώνει. Κάθε σταγόνα ιδρώτα που βγάζεις κυλά μέσα μου σε μια θάλασσα ηδονής που με ποτίζει. Στα γαλανά σου μάτια, στα σκούρα σου μαλλιά, στις καμπυλωτές γραμμές σου, στη ζεστή σου ύπαρξη, εκεί βρήκα τη λύτρωση. Απαλλαγμένος από τη θνητότητά μου γίνομαι αθάνατος στην αγκαλιά σου. Γαντζώνομαι πάνω σου και τα φτερά σου γίνονται δικά μου. Πιστός προσκυνώ στο ιερό του κόλπου σου και προσεύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου ν' ακουστεί παντού η αλήθεια μου για να εξιλεωθώ:


"Γάμησέ με ολόκληρο, Θεά μου εσύ μοναδική, Γυναίκα."

Σκόρπιες λέξεις, σχεδόν ανόητες

連歌

Οι πέτρες λευκές
ο ήλιος στέκει ψηλά
άλλοι άνθρωποι

Κλειδί στην πόρτα
έτριξες τα δόντια σου
δεν θα γυρίσω

Ένα σπουργίτι
σκυμμένο στο ρυάκι
ανασταίνεται

Το δάκρυ κυλά
ρυτίδα στο μάγουλο
δείχνει το δρόμο

Είπες μια λέξη
ο ήχος της πάγωσε
μέσα στ' αυτία μου

Με αγκάλιασες
και η νύχτα φώλιασε
στη μασχάλη σου

Μέσα στο δάσος
σορβιές και φιλύρες
κρύβουν το λύκο

Κόκκινη φούστα
ένα φιλί στα χείλη
ηχώ της ψυχής

Έφτιαχνα κύκλους
ώσπου να καταλάβω
πως είναι κενοί

Ποίημα για την Απαγόρευση

Αυτή η κόκκινη αλυσίδα
σφίγγει τόσο το λαιμό σου
που η ανάσα πονάει.

Ποίημα για την Δικαιοσύνη

Κάτω από τον ήλιο
δανειζόμαστε το ίδιο φως μα
κάποιοι κινούνται στη σκιά.

Ποίημα για τη Γνώση

Αν χορέψεις στη βροχή
η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος
ποτίζει το κορμί σου.

Ποίημα για Εσένα

Στριφογυρίζεις μέσα μου σαν ένα αγέννητο μωρό
Γραντζουνάς ρυθμικά το στομάχι μου
Κουρνιάζεις στη σκέψη μου και ξαναρχίζεις
Μεγαλώνεις συνεχώς, δεν σταματάς ποτέ να μεγαλώνεις
Πάντα όμως θα χωράς μέσα μου
Όσο τούτη η γη θα έχει χώρο να δίνει στο νερό
Όσο το νερό θα πέφτει στα λιβάδια
Όσο τα λιβάδια θα γεμίζουν από λουλούδια
Ρόδο πορφυρό είμαι κι εσύ ολόλευκη Ανεμώνη
Για κάθε δάκρυ σου δίνω μια στάλα αίμα
Κι ας στερέψω για να ζήσεις
Μόνο το χέρι που θα μας κόψει μαζί παρακαλώ
Μαζί να μας κρατήσει

Ποίημα για την Βία

Παρακαλώ μη μου στερείς
αυτό που δεν μπορείς εσύ
ποτέ να μου προσφέρεις.

Ποίημα για την Ποίηση

Οι λέξεις είναι κοσμήματα
όσα πιο πολλά φοράει τις
τόσο πιο γελοίος δείχνει.