Χρήστος Θηβαίος - Αγάπη

Ο Χρήστος Θηβαίος είναι ο ποιοτικότερος σύγχρονος Έλληνας τραγουδοποιός.

Στις τρεις φωτιές δώρο ένα οικόπεδο

Το κέρδος δεν έχει οικολογική συνείδηση και δεν θα ησυχάσει μέχρι να καεί και το τελευταίο δέντρο πάνω στον πλανήτη.

Μετά τις φωτιές του 1995 και του 1998 το μεσογειακό πευκόδασος της Πεντέλης ξεπέρασε πια τα όρια της φυσικής αντοχής του απέναντι στη φωτιά.

Αυτοί που φωνάζουν περισσότερο για τα παθήματα της Πεντέλης, αυτοί έχουν τις καλύτερες βιλίτσες πάνω στο βουνό.

Η Πεντέλη δεν είναι πια δάσος και δεν πρόκειται να ξαναγίνει ποτέ από μόνο του. Σύμφωνα με όλες τις σχετικές έρευνες που έχουν γίνει από τον Τομέα Οικολογίας του Βιολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, η περιοχή, που μέχρι πρόσφατα ήταν καλυμμένη από δάσος χαλεπίου πεύκης, μέσα στα τελευταία πενήντα χρόνια έχει μετατραπεί σε... αστικό κέντρο και ο αριθμός των κατοίκων έχει αυξηθεί τουλάχιστον 12 φορές!

http://www.asda.gr/elxoroi/penteli.htm

Psychedelic Summer 07

Κάθε καλοκαίρι βομβαρδιζόμαστε με μουσικές συλλογές αμφιβόλου αξίας και καθαρά εμπορικού χαρακτήρα. Κόντρα στο ρεύμα αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας μια συλλογή που δημιούργησα με τίτλο "Psychedelic Summer 07", η οποία απαρτίζεται από 17 κομμάτια της ψυχεδελικής σκηνής των 70s (σ.σ. 70s ανάποδο του '07). Θα βρείτε μέσα ορισμένα πολύ γνωστά κομμάτια αλλά και κάποια άγνωστα διαμαντάκια.

Το εξώφυλλο


Το οπισθόφυλλο


Τα κομμάτια εδώ.

Κλειστόν λόγω ζέστης

Εκτός από τα μεγάλα αστικά κέντρα, αξίζει να αναφέρουμε μερικά ακόμα πράγματα που δεν λειτουργούν λόγω ζέστης:

-η κοτόσουπα και κάθε άλλη σούπα.
-η εγκεφαλική δραστηριότητα.
-ο ύπνος και το χουζούρεμα.
-ο φούρνος και κάθε άλλο θερμαντικό σώμα.
-τα αυτοκίνητα χωρίς κλιματισμό.
-η σεξουαλική δραστηριότητα.
-οι απαγορεύσεις.
-οι παραλίες της Αττικής. Όλες.
-ο ελληνικός καφές και κάθε άλλος ζεστός καφές.
-το πολύ φαΐ.
-όλες οι δουλειές εκτός από αυτή του ναυαγοσώστη.
-οι ψησταριές και τα μπάρμπεκιου.
-τα χιονοδρομικά κέντρα.
-τα βρόχινα ελαστικά.
-τα χιονοπαγοπέδιλα.
-οι πιγκουίνοι και οι πολικές αρκούδες. Ίσως και κάποιες φώκιες.
-σίγουρα ο Αλογοσκούφης. Ίσως και κάποια άλλα μέλη του κοινοβουλίου.
-το blogging.

Που δεν θα ήθελα με τίποτα στον κόσμο να είμαι τώρα:
Σε ταξί με ταρίφα ζοχαδιασμένο βάζελο που ακούει σπορεφέμ και αναρωτιέται ποιός είναι ο Δημούτσος και με ποιό τρόπο θα βοηθήσει την Πανάθα να κατακτήσει το επετιακό πρωτάθλημα για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ΠΑΕ. Οδηγεί Νισσάν του '91 με χαλασμένο κλιματιστικό, πάνινα καθίσματα και κρεμασμένο στον καθρέφτη ένα πράσινο αρωματικό ελατάκι. Αν μάλιστα ο προορισμός είναι ο Πειραιάς, τότε θα αρχίσει έναν αντιολυμπιακό μονόλογο πιο θερμό και από 7 καλοριφέρ στο φουλ.

Μέχρι που φτάνεις με 600 ευρώ στην τσέπη;

Τριμελής οικογένεια με αυτοκίνητο που αποφασίζει να πάει στη Σαντορίνη για διακοπές, πρέπει να πληρώσει 265,50 ευρώ στην ακτοπλοϊκή εταιρεία, δηλαδή περίπου 530 ευρώ με επιστροφή.

Τριμελής οικογένεια χωρίς αυτοκίνητο που επιθυμεί να κάνει διακοπές στη Βαρκελώνη πληρώνει 568,76 ευρώ στην αεροπορική εταιρεία (all included).

Αν πάλι φέτος θες να πας διακοπές μόνος, με 599 ευρώ μπορείς να πας στη Μαγιόρκα για 7 ημέρες, συμπεριλαμβανομένων αεροπορικών εισιτηρίων και κόστους διαμονής με ημιδιατροφή.


Εγώ πάντως για φτηνές διακοπές σας προτείνω το google earth. Σας πάει παντού και δωρεάν!

Από τις 12 και μετά κλειστόν

Έκλεισαν από τις 12:00 σήμερα όλες οι δημόσιες υπηρεσίες. Αυτό το μέτρο εμπνεύστηκαν τα τζιμάνια της κυβέρνησης για να μειωθεί η κατανάλωση ρεύματος. Έτσι τώρα, αντί να λειτουργούν 5 ερκοντίσιονς σε κάθε δημόσια υπηρεσία για Χ υπαλλήλους, θα λειτουργούν Χ ερκοντίσιονς στα σπίτια των δημοσίων υπαλλήλων, καθότι καλοπερασάκηδες και συνηθισμένοι στα πούπουλα. Ου ρε! Αν είναι έτσι κι εμείς οι ιδιωτικοί να επικαλεστούμε οικολογικό και οικονομικό ενδιαφέρον για να πάμε διακοπές όλο το καλοκαίρι. Γίνεται; Δεν γίνεται!

Reggae kai Sardelae

Αυτή η μουσική κολλάει με το καλοκαίρι όπως το καλαμάκι με το φραπέ. Πέτυχα στον εσύσωλήνα αυτό το ενδιαφέρον reggae mix. Απολαύστε το όπου κι αν βρίσκεστε! Και μην ξεχνάτε: Reggae δεν είναι μόνο ο Bob Marley.

Ο Επιπλέων Παράδεισος

Όταν η διαφήμιση χρησιμοποιεί την ελληνική γλώσσα με τη σοβαρότητα που της αρμόζει, τότε τα αποτελέσματα είναι καταπληκτικά, όπως λόγου χάρη στη διαφήμιση της Minoan Lines που ετοίμαστε η Spot JWT. Το σύνθημα "Ο Επιπλέων Παράδεισος" είναι ό,τι καλύτερο έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια στην ελληνική διαφήμιση.

Γιατί ο μπλόγκερ...

-δεν θα μάθει ποτέ για το τέλος του κόσμου;
Επειδή δεν θα προλάβει να περαστεί σε rss.

-δεν θα δει ποτέ το τέλος του κόσμου;
Επειδή δεν θα προλάβει να ανέβει στο youtube.

-φοβάται τις μετακομίσεις;
Επειδή στο τελευταίο του migration έχασε 100 posts και 300 comments.

-ποστάρει ανώνυμα;
Επειδή φοβάται μήπως τον διαβάζει το αφεντικό του.

-ποστάρει επώνυμα;
Επειδή είναι το αφεντικό.

-γράφει περί ανέμων και υδάτων;
Επειδή η ζωή και η άποψη των άλλων έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τη δική του.

-ανεβάζει μόνο φωτογραφίες;
Επειδή είναι Γιαπωνέζος.

-προκαλεί ανοιχτά άλλους μπλόγκερ;
Επειδή ίσως αυξήσει τα hits του. Εκτός αν παίζει Lineage και απλά γουστάρει τα PK.

-δεν γουστάρει τους δημοσιογράφους;
Επειδή οι δε πληρώνονται για ό,τι μαλακία γράφουν.

-έχει σπάσει το F5 από το πληκτρολόγιό του;
Επειδή ο πειρασμός του refresh στο sync του στοίχισε την προηγούμενη δουλειά του.

-βάζει αυτόματη μουσική στο μπλογκ του;
Επειδή αν δεν αρέσουν τα ποστς ενδεχομένως να κρατήσει μερικούς ακροατές.

-έχει podcast;
Επειδή κάθε φορά που έκανε αίτηση για ραδιοφωνικός παραγωγός τον απέρριπταν συνοπτικά και κατ' εξακολούθηση.

-βάζει διαφημίσεις στο μπλογκ του;
Επειδή θεωρεί πιο πιθανό να του κάτσουν μερικά clicks παρά το τζόκερ.

-απανάει πάντα στα comments όσο πιο αινιγματικά γίνεται;Επειδή υπάρχει πάντα περίπτωση να ανοίξει διάλογος και να κερδίσει μερικά hits ακόμα.

-κάποια στιγμή βρίσκει μια αφορμή για να αποσυρθεί με θόρυβο από το μπλογκάρισμα;
Επειδή αντιλαμβάνεται ότι γράφει κάθε μέρα τα ίδια με άλλους δέκα χιλιάδες τουλάχιστον.

Ζητείται igloo για τη θερινή περίοδο

Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω. Απλά μισώ το καλοκαίρι. Όχι επειδή κάνει ζέστη, αλλά επειδή δεν μπορώ να είμαι αυτή τη στιγμή στις παραλίες που θέλω μαζί με αυτή που θέλω. Κατά τ'άλλα, θα έπαιρνα κάποια ικανοποίηση εάν μετακόμιζα το γραφείο μου στο μέρος της φωτογραφίας μέχρι το Σεπτέμβριο.

Ανωνυμία; Όχι βέβαια!

Αδέρφια μου, ταλιμπάν του Διαδικτύου, όταν οι αρχαιολόγοι του internet ανακαλύψουν μετά από 2.000 χρόνια το blog σας σφηνωμένο μέσα σε ένα σέρβερ που θαμμένος στο χώμα περίμενε να ανακαλυφθεί όπως η μούμια του Φαραώ, τι θα προτιμούσατε να πουν; Ότι βρήκαν τα αρχαία κείμενα κάποιου ανώνυμου μπλόγκερ ή του τοις πάσι κλεινός "Τοιχωρύχου" (βάλτε το όνομά σας ανάμεσα στα εισαγωγικά); Προτιμώ το δεύτερο. Για μια υστεροφημία ζούμε! Και μην ισχυριστεί κανένας σας ότι το "Τοιχωρύχος" είναι ψευδόνυμο. Έτσι θέλω να με γνωρίζουν όλοι. Δικαίωμά μου είναι να αυτοαποκαλούμαι όπως μου γουστάρει εφόσον το Σύνταγμα που με κατοχυρώνει αποτελεί την έκφραση της δημοκρατικής αυτοδιάθεσης των πολιτών (δηλαδή κι εμού του ιδίου καθότι Έλληνας πολίτης).

Η εξυπνότερη στιχομυθία όλων των εποχών

Συμμετέχουν:
-ΗΣΑΠ ΑΕ
-Άγνωστος με κόκκινο μαρκαδόρο Α'
-Άγνωστος με κόκκινο μαρκαδόρο Βου'

Ευχαριστώ και τους τρεις για τη στιγμή γέλιου. Ελπίζω να βρέθηκε μούτσος ικανός να σφουγγαρίσει το κατάστρωμα.

Υπάρχουν και χειρότερα

...όπως φερειπείν το να είσαι επιστήμων κορπολόγος περιττωμάτων καμήλας στη Σαχάρα και να μην έχεις να φορέσεις ούτε γυαλιά, ούτε καπελάκι. Χαίρεται. Και κλείστε επιτέλους τα ερκοντίσιον. Μου μάθατε όλοι στην καλοπέραση πια! Μικροαστοί!

Ο ΚΟΚ σε εικόνες

O C.K. Prahalad στην Αθήνα

12 Νοεμβρίου θα βρίσκεται στην Αθήνα ο C.K. Prahalad, ένα από τα σπουδαιότερα πρόσωπα του corporate strategy (για την ακρίβεια το 3ο σπουδαοίτερο)! Διαβάστε εδώ για να δείτε το λόγο που έχουν καταχαρεί όλοι οι Έλληνες μαρκετίστες. Τουλάχιστον οι 3-4 που τον γνωρίζουν...

Σέρνεται ίωση

Από προχθές το πρωί είμαι τάβλα. Σήμερα ένιωσα κάπως καλύτερα και αποφάσισα να μην τεμπελιάσω άλλο και να πάω στο γραφείο. Χρόνια είχα να περάσω τέτοια ίωση.
Συμπτώματα:
-υψηλός πυρετός
-πόνος στις αρθρώσεις
-πόνος στο λαιμό αλλά όχι βήχας
-αβόλευτος (με την καμία και πουθενά) που επιδείνωνε το 2ο σύμπτωμα
-ελαφρύς πόνος κατά τη διούρηση

Προς το παρόν το αντιμετωπίζω (μάλλον αποτελεσματικά) με egicalm, depon, strepsils και προσοχή. Δεν πίνω κρύο νερό, δεν κάθομαι κοντά σε ρεύματα ούτε σε χώρους με ερκοντίσιον.

Το νου σας εσείς οι υγιείς. Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες.

Στο παρά πέντε μας τα χάλασε

Επιτέλους τελείωσαν οι περιπέτειες των 5 Καπουτζιδικών ηρώων, έστω στο παρά πέντε. Ευτυχώς δηλαδή, γιατι αν ακολουθούσε και τρίτη σεζόν, το σίριαλ θα κρεμούσε περισσότερο κι από στήθος 80άχρονης. Πάντως το τέλος με ξενέρωσε κάπως. Πολύ κλάμα βρε παιδί μου. Πως από δροσερή κωμωδία μετατράπηκε σε ηθικοπλαστικό δράμα, ακόμα δεν έχω καταλάβει. Όχι ότι είμαι υπέρ του χάπι έντινγκ, αλλά θα μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό στο τέλος, κάτι που να είναι πιο κοντά στην ατμόσφαιρα της όλης ιστορίας, όπως αυτή μας είχε συνηθίσει από το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Φαντάζομαι πάντως ότι χθες η τηλεθέαση χτύπησε κόκκινο.

Από τη συνέχεια στου Πρετεντέρη το τσαρδί έπιασα μόνο τούτο: ερωτώμενος ο Βουλγαράκης περί αυτοκτονίας πολιτικών, απάντησε διπλωματικά. "Οι πολιτικοί" είπε "διαπράττουν ηθικές αυτοκτονίες". Δυστυχώς κύριε Βουλγαράκη κατά τα φαινόμενα δεν μας αρκούν αυτού του είδους οι αυτοκτονίες για να δούμε άσπρη μέρα...

Μην πυροβολείτε την ΕΛΑΣ

Τα παιδιά στο α.τ. Ομονοίας απλώς προσπαθούσαν να αναπαραστήσουν τη σκηνή του μποξ από την ταινία "Τα Φώτα της πόλης" του Σαρλό. Νομίζω ότι είστε όλοι κακεντρεχείς και προκατειλημένοι. Αμέσως δηλαδή να πέσει πάνω τους όλη η ελληνική κοινωνία να τους φάει... ντιπ για ντιπ χιούμορ. Απαίδευτοι! Βάρβαροι! Μπουνταλάδες! Σας καταγγέλω όλους ρε!

Μαλαματένια Λόγια

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές
τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χτες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ' του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ' ασετιλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του ¶δη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας μέρα κακή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς.

Η φιλήδονη Μπέσσυ

"Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η λεμονάδα έχει τεχνιτή γεύση
ενώ το γυαλιστικό επίπλων περιέχει φυσικό λεμόνι."
Alfred E. Newman

Είμαι πιτσικάτο κοντραμπασίστας της τζαζ. Μου αρέσει αυτή η μουσική από την ημέρα που γεννήθηκα. Μάλιστα, όταν με έβαλαν στη θερμοκοιτίδα, στο θάλαμο αντηχούσε η γλυκιά μητρική φωνή της Μπέσσυ Σμιθ καθώς τραγουδούσε "Woke up this morning, with the jinx around my bed, I woke up this morning with the jinx around my bed, I didn't have no daddy to hold my aching head". Στο άκουσμα των θλιβερών παραπονιάρικων στίχων έμπηξα ένα κλάμα που όμοιό του δεν είχαν ξανακούσει οι μαίες, οι οποίες έντρομες (3-4 από αυτές) χώθηκαν στο θάλαμο για να καθησυχάσουν τα υπόλοιπα μωρά, που είχαν βαλθεί να με συνοδέψουν σ' αυτή την άτυπη χορωδία υψίφωνων με πάνες. Το κλάμα μου ήταν τόσο οξύ που ράγισαν δυο θερμοκοιτίδες και κουφάθηκαν οκτώ μωρά. Μια από τις μαίες ήρθε από πάνω μου. "Κακό μωρό, πολύ κακό" είπε κουνόντας το δάχτυλό της επικριτικά. Δεν ήξερα ακόμα πως να της απαντήσω. Έβαλα τον αντίχειρά μου στο στόμα μου και το βούλωσα.

Στην αρχή ήθελα να μάθω κιθάρα, αλλά το χοντρά μου δάχτυλα δεν μου επέτρεπαν να χαϊδεύω τις λεπτές χορδές της. Η κιθάρα στα χέρια μου έμοιαζε με νυστέρι στα χέρια νευροχειρούργο με πάρκινσον. Στράφηκα αμέσως στο σκληρό χοντρόλαιμο κοντραμπάσο με τις παχιές χορδές. Δεν είναι διόλου εύκολο το παίξιμό του. Έχει υπερβολικά μακριές χορδές και οι αποστάσεις ανάμεσα στους φθόγγους είναι τεράστιες. Όμως τα χοντρά μακριά και δυνατά μου δάχτυλα ζευγάρωσαν άνετα με αυτό το όργανο. Κάθε φορά που το αγγίζω αναστενάζει σαν ξαναμμένη πόρνη. Πότε αργά και ρυθμικά, πότε γρήγορα και δαιμονισμένα, οι μελωδίες του γεμίζουν τα κλειστά καπνισμένα μπαρ σαν πολλαπλοί οργασμοί. Μπορώ να πω ότι είμαι ο καλύτερος κοντραμπασίστας στον κόσμο. Αν ακούγεται αλαζονική και εστετιτική η δήλωση αυτή στ' αυτιά σας, θα σας πω μόνο τούτο: Το 1903 ο Ray "Sweet-hands" Blanton (εγώ είμαι αυτός) είχε κατέβει στο Mardi Gras της Νέας Ορλεάνης με τους Mistik Krewe of Comus. Εκείνη τη χρονιά ήμουν δεν ήμουν 21 χρονών. Δεν θυμάμαι. Μπορεί και να ‘χα πει ψέμματα για να πίνω αλκοόλ. Τότε ήταν που είχα ερωτευτεί την Μπέσσυ: είχε μακρύ λεπτό εβένινο λαιμό που κατέληγε στο πιο καλοσχεδιασμένο κρεόλ κεφάλι που είχα δει ποτέ. Το σώμα της ήταν καμπυλωτό σφενδάμινο και τόσο λείο που τα δάχτυλά μου γλυστρούσαν με άνεση πάνω της. Όταν δε την χάϊδευα, η φωνή της ακουγόταν τόσο σπαραχτική, σαν να ανεβαίνει από το βαθύτερο πηγάδι της κολάσεως με κουβά πιασμένο σε άντερα βασανισμένων. Ήταν το καλύτερο και το τελευταίο κοντραμπάσο που άγγιξαν ποτέ τα χοντροδάχτυλά μου. Έκτοτε δεν αποχωρίστηκα την Μπέσσυ.

Λένε πως το σώμα της είχε λαξέψει ένας μεθύστακας αράπης πειρατής από την Τορτούγκα, με ένα υπέροχο κομμάτι ξύλου που ξεβράστηκε στις ακτές της. Μάλιστα κάποιοι λένε ότι αυτό το ξύλο ήταν κομμάτι από την πρύμνη του Golden Hind, του περίφημου πλοίου του πειρατή Francis Drake, που είχε βυθιστεί από τον Ισπανικό στόλο εκεί κοντά. Οι χορδές πάλι λέγεται ότι είναι φτιαγμένες από τα άντερα ενός ισπανού στρατιώτη που είχε βιάσει και σκοτώσει την κόρη του αράπη κι αυτός για εκδίκηση τον έσφαξε στο μπαρ "Τρελός Καπετάνιος" του Σαν Χουάν. Εξού και η σπαρακτική φωνή της Μπέσσυ, την οποία βρήκα σε ένα παλιό οργανοπωλείο και αγόρασα πληρώνοντας για αντίκρισμα ένα χρυσό δόντι, που με ένα ξυράφι στο λαιμό και μια τανάλια είχα δανειστεί από έναν εύπορο λευκό έμπορο. "Πάρτο" είπε. "Αυτό το καταραμένο όργανο το μόνο που ξέρει είναι να στριγγλιάζει. Είναι τελείως άχρηστο". Ναι, είπα από μέσα μου. Άχρηστο είναι στα χέρια των αχρήστων.

Στο Mardi Gras του 1903 λοιπόν είχαν μαζευτεί τα εκλεκτά ζευγάρια αυτιών όλου του κόσμου. Στις ατραξιόν του φεστιβάλ ήταν ο πιανίστας Jerry "Lightning" Brawler με το ένα χέρι (το αριστερό), ο τρομπετίστας Clive "The Shot" Ploomdale με το ένα πνευμόνι, ο περίφημος κουφός ντράμερ Solus "O' Bang" Silver και το γυναικείο φωνητικό τρίο Folley and the Monks (που σίγουρα ήταν drag queens και οι τρεις). Εγώ κράδαινα τη Μπέσσυ από το λαιμό και περπατούσα ανάμεσα στους μουσικούς ακούγοντας τις μελωδίες τους. Περπατούσα μέχρι που έφτασα στην πλατεία Ελευθερίας. Εκεί είχε στηθεί το μεγάλο πανηγύρι. Διάλεξα μια καλή γωνιά, έφερα τη Μπέσσυ μπροστά μου και ξεκίνησα να παίζω. Στην αρχή χάϊδευα θελκτικά τους γοφούς της για να την καλοπιάσω και ψιθύριζα λόγια ερωτικά στ' αυτιά της. "Μωρό μου, θέλω σήμερα να μου τα δώσεις όλα. Θέλω να μου δείξεις τι έχεις. Είναι η μεγάλη μας ευκαιρία. Από σήμερα και στο εξής όλοι θα μιλούν για εμάς. Ρέϊ και Μπέσσυ." Ένα κρύο αεράκι πάγωσε τ' αυτιά μου. "Οκ, οκ, μη μου θυμώνεις! Μπέσσυ και Ρέϊ..." είπα και το αεράκι σταμάτησε. Το αριστερό μου χέρι έσφιξε απαλά το λαιμό της και το δεξί κατέβηκε στην κοιλιά της. Όταν ξεκίνησα να χτυπώ τις χορδές της, η Μπέσσυ τραγούδησε όπως δεν είχε τραγουδήσει ποτέ ξανά.

"Εδώ κοιτάτε, ένας κοντραμπασίστας παίζει σόλο!" Σιγά σιγά είχαν μαζευτεί γύρω από εμένα και τη Μπέσσυ κάμια δεκαριά άτομα. Το αργό μελωδικό παίξιμο είχε τραβήξει μερικά ευαίσθητα αυτιά προς το μέρος μου. Οι τεράστιες χορδές τινάσσονταν σαν δεμένα καραβόσχοινα στο μόλο που τα φυσσάει ο άνεμος. Η φωνή της Μπέσσυ σαν γλυκό μεθύσι κυρίευε τους παρευρισκόμενους και τους τύφλωνε. Με κλειστά μάτια συνέχισα να παίζω, χτυπόντας ρυθμικά το πόδι στο ρυθμό που υπαγόρευε η γυναίκα μου. Το σολάρισμα άρχισε να επιταχύνει καθώς τα δάχτυλά μου πλέον χτυπούσαν αλύπητα τη Μπέσσυ, πότε στις χορδές και πότε στο κορμί της. Οι μουσικοί που έπαιζαν κοντά μου σε μια ακτίνα 100 μέτρων είχαν σταματήσει για να με ακούσουν. Όλοι στην πλατεία είχαν σχηματίσει έναν κύκλο γύρω από εμένα και τη Μπέσσυ. Άκουγα επευφημίες και παροτρύνσεις "Μπράβο πιτσιρίκο!" "Συνέχισε έτσι μικρέ!" "Δώστα όλα!" και άλλα τέτοια, που δεν μπορώ να αναφέρω καθώς είναι σεξουαλικής φύσεως. Έχοντας κλείσει τ' αυτιά από τις φωνές γύρω μου συνέχιζα ακάθεκτος να τρίβω και να χαϊδεύω τη Μπέσσυ με πάθος. Και τότε έγινε αυτό που έγινε μύθος και τραγουδιέται ακόμα: Η Μπέσσυ φούντωσε τόσο πολύ, που άρχισε να ξεπηδά από τις τρύπες της ρούμι καθαρό, ρούμι που έρρεε αδιάκοπα στα πρόσωπα και στα στόματα του πλήθους, τόσο ρούμι όσο είχε κατασχέσει στα 1672 ο Αγγλικός στόλος σ' ένα ρισάλτο που έκανε στη Μαργαρίτα. Το μεθυσμένο πλήθος άρχισε να παραληρεί, να φωνάζει και να χορεύει. Ο μύθος του Ρέϊ "Sweet-hands" Μπλάντον και της φιλήδονης Μπέσσυ είχε γεννηθεί.

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο μύθος με ξεπερνούσε όπου κι αν πήγαινα. Σε κάθε πόλη που επισκεπτόμουν με περίμεναν πως και πως. Μιλάμε για φοβερή υποδοχή! Θυμάμαι στο Λίτλ Μπιγκ Χορν είχαν σφάξει για την πάρτη μου εκατό μοσχάρια και έγινε το πιο τρελό τσιμπούσι στην ιστορία της τζαζ. Δεκαεφτά άτομα εκείνη την ημέρα έσκασαν μέχρι θανάτου από το πολύ φαΐ. Στο Τσάρλεστον είχαν σκάσει τόσο πολύ από τη ζήλεια τους οι ντόπιοι μουσικοί στο άκουσμα της έλευσής μου, που ναύλωσαν ένα καράβι και έφυγαν για τη Λιβερία. Ποτέ δεν επέστρεψαν στην Αμερική, ούτε κανείς άκουσε τι απέγιναν. Η Μπέσσυ, το θρυλικό κοντραμπάσο που χύνει ρούμι, είχε γίνει τραγούδι στα χείλια όλων των μαύρων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ρούμι κυλά στους εβένινους γοφούς σου
Δωσ’ μας να πιούμε απ’ τους χυμούς σου
Μπέσσυ είσαι καυτή γυναίκα
Οι άντρες στα πόδια σου πέφτουν δέκα δέκα…
Περιττό να πω ότι μέχρι τότε ζούσα ένα παραμύθι. Εγώ, που δεν ήξερα μάνα και πατέρα, γνώριζα στα μάτια των θαυμαστών μου τέτοια αποθέωση που με καθήλωνε. Ντροπαλός καθώς ήμουν, προτιμούσα να μένω μόνος στο δωμάτιο κάποιου ξενοδοχείου αγκαλιά με τη Μπέσσυ και να σιγοτραγουδάω για χάρη της.

Μια μέρα που καθόμουν στο δωμάτιό μου σε ένα ξενοδοχείο του Μπάτον Ρούζ (αν θυμάμαι καλά ήταν το Shades Motel), χτύπησε η πόρτα. Όταν άνοιξα είδα τρεις τύπους. Συστήθηκαν ως δημοσιογράφοι και μου ζήτησαν μια συνέντευξη. Εγώ που δεν ήξερα από τέτοια, δέχτηκα. Ξάπλωσα τη Μπέσσυ στο κρεβάτι (ποτέ δεν της έβαζα κάλυμμα για να μπορώ να την κοιτάζω) και τους ακολούθησα σε ένα μπαράκι δίπλα από το μοτέλ. Κάθισα εγώ στη μια πλευρά του τραπεζιού και οι τρεις τους βολεύτηκαν σε έναν καναπέ απέναντί μου. Βγάλανε τους κονδυλοφόρους και ξεκίνησαν να με ρωτάνε διάφορα πράγματα, που δεν είναι άξια αναφοράς. Τα περισσότερα αφορούσαν στη Μπέσσυ και αφού δεν ήταν παρούσα δίσταζα να τους απαντήσω με ειλικρίνεια. Αντ’ αυτού, έδινα μονολεκτικές ή πολύ σύντομες απαντήσεις. Δεν φάνηκαν ευχαριστημένοι, αλλά από την άλλη με ικανοποιούσε το γεγονός ότι δεν ζητούσαν να μάθουν δικά μου πράγματα. Όταν επιτέλους βαρέθηκαν να προσπαθούν να μου εκμαιεύσουν πληροφορίες για τη Μπέσσυ, τελείωσα το ποτό μου, τους καληνύχτισα και έφυγα για το ξενοδοχείο.

Όταν ακούμπησα το χέρι μου στο πόμολο της πόρτας πάγωσα. Ήταν ανοιχτή. Την έσπρωξα ελαφρά για να μην ακουστεί ο τσιριχτός ήχος από τους σκουριασμένους μεντεσέδες. Αυτό που είδα με καταρράκωσε. Η Μπέσσυ ήταν γυμνή στην αγκαλιά ενός άλλου άνδρα. Αυτός σήκωσε το κεφάλι του, με αντίκρισε και χαμογέλασε, μάλλον φιλικά. Όμως εγώ σε αυτό το θέαμα λύσσαξα. Αγρίεψα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Χύμηξα πάνω του και με τα πελώρια χέρια μου άρπαξα το λαιμό του. Τον κράτησα μέσα στις παλάμες μου μέχρι που τα μάτια του πετάχτηκαν έξω. Όταν τον άφησα έπεσε με γδούπο στο πάτωμα σαν σακί με πατάτες. Πήρα τη Μπέσσυ στα χέρια μου τρέμοντας και την έψαξα παντού προσεκτικά για να δω αν έχει πληγωθεί. Έβγαλα το μαντήλι από την τσέπη μου και το πέρασα στο κορμί της μερικές φορές με δάκρυα στα μάτια. Ύστερα την πήρα αγκαλιά και φύγαμε μαζί. Ποτέ δεν γύρισα στο Μπάτον Ρουζ. Ούτε έπαιξα ξανά μπροστά σε κοινό. Έχουν περάσει τόσα χρόνια, όμως ο μύθος παραμένει αναλλοίωτος. Το μόνο που έχει προστεθεί σ' αυτόν είναι η λέξη «δολοφόνος».

Ο καφές του νευρωτικού συγγραφέα

Έστριψα ένα τσιγάρο εν ριπή οφθαλμού και σήκωσα ψηλά το ποτήρι με τον καφέ για να εξετάσω το περιεχόμενό του στο φως. «Πάλι αραιό τον έκανε ο άχρηστος» ψέλλισα και έχωσα το στριφτό στο στόμα μου. Το άναψα και το βούλωσα για μερικά δευτερόλεπτα μπας και ηρεμήσω αλλά δεν άντεξα περισσότερο. «Παρακαλώ, μήπως έχετε ώρα;» ρώτησα έναν τύπο που καθόταν στο διπλανό τραπέζι βυθισμένος σε μια αθλητική εφημερίδα. «Μισό λεπτό να κοιτάξω» είπε και μέχρι να διπλώσει την εφημερίδα, να την ακουμπήσει στο πλάι, να βγάλει το κινητό από την τσέπη του, να ξεκλειδώσει και να πατήσει το κουμπάκι για να δει την ώρα, τα νεύρα μου είχαν γίνει κορδέλες. Από τότε που βγήκαν τα γαμοκινητά κανείς δεν φοράει ρολόι. «Είναι τρεις και δεκαεπτά λεπτά ακριβώς» απάντησε. «Άρα πριν τρία λεπτά που τον ρώτησα ήταν τρεις και δεκατέσσερα λεπτά», υπέθεσα νοερά. «Πρέπει να πάρω ρολόι» σκέφτηκα «ή έστω ένα κινητό».

Είμαι 32 ετών αλλά δεν φαίνεται. Η ημερομηνία γέννησης που αναγράφεται στην ταυτότητα έχει ξεθωριάσει. Όποιος έχει επιχειρήσει να μαντέψει την ηλικία μου έπεσε έξω τουλάχιστον 4 χρόνια. Σήμερα μάλιστα που κλείνω τα 32 (για άλλους τα 36) είναι η σπουδαιότερη ημέρα της ζωής μου. Πρόκειται να εκδόσω το πρώτο μου μυθιστόρημα. Το ραντεβού με τον εκδότη είναι για τις τέσσερεις ακριβώς, στον τέταρτο όροφο του κτιρίου που βρίσκεται απέναντι από το καφέ. Μερικές φορές βλέπω κίνηση μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα. Υποθέτω πως δεν έχουν κλιματιστικό, αφού με τέτοια ζέστη ακόμα και η σκιά είναι ανυπόφορη. Ήδη είμαι στο καφέ δυο ώρες και αυτός είναι ο τρίτος καφές που πίνω ή για να το διατυπώσω ορθότερα το τρίτο καφεζούμι. Από το πρωί έχω ξεφυλλίσει τα χαρτιά που περιέχουν το πρωτόλειό μου τουλάχιστον 123 φορές. Τα έχω διαβάσει, τα έχω φυλλομετρήσει, τα έχω διπλώσει με όλους τους δυνατούς τρόπους, τα έχω αλφαδιάσει χτυπώντας τα πάνω στο τραπέζι, ενώ την τελευταία σελίδα, που ήταν κενή, την έκανα σαΐτα. Πίνω μια γουλιά καφέ και ξαναρωτάω την ώρα. Μάλλον δίκιο είχε ο τύπος δίπλα που με στραβοκοίταξε. Είχαν περάσει μόλις τέσσερα λεπτά από την τελευταία φορά που τον ρώτησα.

«Κύριε, είστε καλά;» καθώς κουνούσα ρυθμικά το πόδι μου μέσα έξω κάτω από το τραπεζάκι δεν αντιλήφθηκα ότι η ερώτηση απευθυνόταν σε εμένα. «Κύριε;» επανέλαβε δυνατότερα για να βεβαιωθεί ότι τον άκουσα. «Καλά είμαι, καλά είμαι» του απάντησα. Μου φτάνει ένας μπελάς την ημέρα, ας μη με πάρουν και για τρελό, σκέφτηκα και προσπάθησα να ηρεμήσω. Μάταιος κόπος. Το αριστερό μου πόδι έμοιαζε εντελώς ανεξέλεγκτο. Τότε ο απέναντι σηκώθηκε από το τραπέζι του και κάθισε στο δικό μου. «Ονομάζομαι Γουάιτ. Τίμοθι Γουάιτ» είπε τείνοντας το χέρι του προς το μέρος μου. Διέκρινα με μιας το μανικετόκουμπο στο λευκό του πουκάμισο -ένα ασημένιο ζευγάρι ζαριών, που μου κίνησε την περιέργεια. «Δεν έχω να χάσω τίποτα, αν είναι ήδη όλα χαμένα» σκέφτηκα για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να δώσω το χέρι μου. «Πέρσιβαλ Γκρίνφιλντγιαρντ -παρακαλώ, λέγε με Πέρσι» χαμογέλασα αμήχανα. «Έχετε πολύ ενδιαφέρον επώνυμο κύριε Γκρίνφιλντγιαρντ, μάλλον δεν είστε από τα μέρη μας. Από που έρχεστε αν επιτρέπετε;» Μέχρι να σχηματίσει τη φράση του είχα στρίψει, ανάψει και τραβήξει μια γερή ρουφηξιά. «Όχι, όχι, δεν είμαι από το Λονδίνο. Γεννήθηκα και ζω στο Γκλόστερ, βόρεια, ξέρετε». Σιγά μην ξέρει. Όλοι οι χάρτες των Λονδρέζων σταματούν στο Ρέντμπριτζ. Μειδίασα ελαφρά. «Δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια ζέστη εκεί πάνω!» είπα κοιτάζοντας ερευνητικά τον κουστουμαρισμένο κύριο από τα μαλλιά μέχρι τα παπούτσια. Γκρι κουστούμι, μπλέ γραβάτα, μαύρα γυαλιστερά παπούτσια και κοντά ξανθά μαλλιά, παρ' όλη τη ζέστη δεν έχει ιδρώσει καθόλου. Αντίθετα εγώ είμαι μούσκεμα και οι παλάμες μου ιδρωκοπάνε. Μάλιστα, σε μια απόπειρα να πιάσω τον καφέ μου, το ποτήρι γλύστρισε και έπεσε στο πλακόστρωτο. Ευτυχώς κανείς δεν λερώθηκε εκτός από τα παπούτσια μου. «Ωραία» σκέφτηκα «τώρα όταν περπατάω θα ακούγεται και κλατς κλατς». Παρήγγειλα και τέταρτο καφέ.

Η ώρα είναι τέσσερεις παρά είκοσι. «Λοιπόν, με τι ασχολείστε;» ρώτησε ακουμπώντας το δεξί του χέρι στο πηγούνι του. «Είμαι συγγραφέας» απάντησα μηχανικά «επίδοξος, αλλά συγγραφέας» πρόσθεσα με μια χείριστη απόπειρα για αυτοσαρκασμό. «Εγώ κύριε Γκρίνφιλντγιαρντ, ας πούμε ότι ασχολούμαι με τα θεάματα» είπε ο Γουάιτ, επιβεβαιώνοντας τη μαντεψιά που έκανα όταν παρατήρησα τα μανικετόκουμπα. «Αφήστε με να μαντέψω… είστε μπούκι, έτσι δεν είναι;» «Προς Θεού, όχι!» είπε. «Απλώς μ’ αρέσει να βάζω στοιχήματα». «Αυτό είναι χόμπυ» του είπα. «Νομίζετε κύριε; Δηλαδή εσείς φερειπείν, που δηλώνετε συγγραφέας, είστε χομπίστας;» Ξαφνιάστηκα από την ερώτηση. Υπήρξα ταξιτζής, μάγειρας, μπάρμαν, νταβατζής και δεκάδες άλλα, όμως ποτέ δεν ήμουν αληθινός συγγραφέας, κάτι που ήθελα να αλλάξω μια για πάντα σήμερα. «Δηλαδή τι είδους στοιχήματα βάζετε;» ρώτησα για να ξεφύγω απ’ την αμηχανία μου. «Για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Τις προάλλες ας πούμε καθόμουν εδώ σ’ αυτό το καφέ, εδώ στο τραπέζι που καθόμαστε με έναν γνωστό μου. Κάποια στιγμή που ένας σκύλος φαινόταν έτοιμος να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο, έβαλα στοίχημα ότι θα τον χτυπούσε αυτοκίνητο. Ο φίλος μου έβαλε 10 λίρες ότι αυτό είναι απίθανο, βασιζόμενος προφανώς στα φιλοζωικά αισθήματα αλλά και στην οδική παιδεία των Βρετανών οδηγών, οι οποίοι στη θέα του σκύλου θα κοκκάλωναν το αυτοκίνητό τους για να περάσει. Όμως την ώρα που ο σκύλος αποφάσισε να διασχύσει το δρόμο, πέρασε από το σημείο αυτό ένα περιπολικό με ιλλιγγιώδη ταχύτητα και εκσφενδόνισε το άτυχο ζώο τουλάχιστον 30 μέτρα μακριά. Φυσικά κέρδισα το στοίχημα.» Δεν ξέρω τι είναι περισσότερο άξιο απορίας. Η κωλοφαρδία του κυρίου Γουάιτ, η ανόητη αλλά στηριγμένη σε ορθολογισμό ιδέα του φίλου του που δέχτηκε να βάλει τέτοιο στοίχημα ή η γκαντεμιά του σκύλου. Ποτέ δεν βάζω στοιχήματα. Πάντα ήμουν και θα είμαι άτυχος.

Πήγε ήδη τέσσερεις παρά δέκα. Ήμουν τόσο νευρικός που τα μάτια μου έπαιζαν πότε προς το κτίριο απέναντι και πότε προς τον κύριο Γουάιτ. Το σώμα μου ολόκληρο κλυδωνιζόταν σαν μια κουδουνίστρα στα χέρια μωρού επτά μηνών. Αυτός έδειχνε τόσο ατάραχος, τόσο άνετος, όσο θα ήθελα να είμαι κι εγώ όχι μόνο για εκείνη τη στιγμή, αλλά για όλη μου τη ζωή. Ξάφνου μου ήρθε μια απίθανη ιδέα που θα με γλύτωνε από το μπελά που πήγα να μπλέξω. «Κύριε Γουάιτ, έχω μια πρόταση για εσάς. Τι θα λέγατε αν πηγαίνατε εσείς αντί για εμένα στο ραντεβού με τον εκδότη; Δεν χρειάζεται να παραστήσετε εμένα. Ορίστε, αλλάζω και το όνομα στο κείμενο. Πείτε ότι είχατε χρησιμοποιήσει ψευδόνυμο» βιαστικά έσβησα το όνομά μου και έγραψα το δικό του «Εσείς έχετε το προφίλ του συγγραφέα. Νομίζω ότι ο τυχοδιοκτισμός και το ρίσκο που σας διακρίνουν είναι τα ιδανικά χαρακτηριστικά ενός συγγραφέα, δεν βρίσκετε;» μετά το χειμμαρώδες λογίδριό μου, ο κύριος Γουάιτ απλώς έγνεψε καταφατικά και έκανε ένα νόημα προς τα κάτω με το δάχτυλο δείχνοντας αυτό που κρατούσα. Σηκώθηκα από την καρέκλα μου βιαστικά αφήνοντας πίσω μου ένα μάτσο χαρτιά κι έναν χαμογελαστό Λονδρέζο. Χώθηκα στο πρώτο στενό και δεν γύρισα ποτέ πίσω. Με λίγη τύχη, που ο κύριος Γουάιτ την έχει περισσή, το έργο μου θα γίνει μπεστ σέλλερ με τη μία. Ίσως αγοράσω την πρώτη έκδοση αν σταθώ αρκετά τυχερός και προλάβω πριν εξαντληθεί.

14 Ιουνίου 1987

Οι άνθρωποι που τοποθέτησαν την Ελλάδα στον παγκόσμιο μπασκετικό χάρτη.
Το γεγονός που έκανε δεκάδες χιλιάδες πιτσιρίκια να ασχοληθούν με την πορτοκαλί μπάλα.

Με τη συνοδεία άσματος ηρωικού και νικηφόρου:
Με το Γκάλη, το Γιαννάκη, το Φασούλα και τ' άλλα παιδιά
προχωράμε και νικάμε και το κύπελλο είναι κοντά!

Είμαι από τους τυχερούς που έζησαν εκείνες τις μέρες. Ήταν η πρώτη φορά στην Ιστορία του Ελληνικού έθνους όπου τόσος κόσμος βγήκε στους δρόμους για μη πολιτικούς λόγους.

Μπλογκοκότερα και κρουαζιέρες στο διαδίκτυο

Αγαπητοί συμπλογκιστές και αγαπητές συμπλογκίστριες,

Προσοχή! Η ευγενής τάξης των διαφημιστάδων δεν έχει ιερό και όσιο. Ποτέ δεν θα καταλάβουν πως είναι δυνατό να υπάρχουν εκεί έξω στις θάλασσες του διαδικτύου κάποια καραβάκια που προτιμούν να αρμενίζουν όπως και με όποιον γουστάρουν. Μην ενδίδετε στα εκ του πονηρού και με το αζημίωτο καλέσματά τους. Στην πρώτη ομίχλη πάλι μόνοι θα αρμενίζετε.

Εμείς, τα φτωχά καραβάκια, δεν έχουμε σκοπό να παραβγούμε με τα κότερα που μας αντιτάσσουν. Αυτά είναι φτιαγμένα για να τρέχουν πάνω σε ηλεκτρονικά κύματα -εμείς ατενίζουμε το πέλαγος ταξιδεύοντας αργά και γεμίζει το μάτι μας. Αυτά είναι χλιδάτα, ενώ τα δικά μας δεν έχουν ούτε άγκυρα. Αυτά γεμίζουν από κόσμο και κοσμάκι, ενώ τα δικά μας με το ζόρι παίρνουν δυο επιβάτες χωρίς να βουλιάζουν.

Κλέβοντας τον Ρήγα θα πω τούτο:
Καλά αρμενίζει όποιος αρμενίζει ελεύθερα.

Εγώ θα συνεχίσω να αρμενίζω όπως γουστάρω και σε όποιον αρέσει.

Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο.

Καλό ταξίδι σε όλους!

Το Μέρος του Χαλανδρίου

Το πρωινό με βρήκε σε ένα πολυσύχναστο καφέ του Χαλανδρίου.

Στην αρχή κάθισε στο διπλανό τραπέζι μια ηλικιωμένη κυρία με την εγγονή της. Η μεν ήταν φινετσάτη με αριστοκρατική παρουσία και παρά τα χρονάκια της ανάγκασε μερικούς εκ των συνδαιτημώνων να γυρίσουν αδιάκριτα τα κεφάλια τους προς στο μέρος της . Η δε ήταν μια αιθέρια έφηβη με μακριά καστανά μαλλιά, σκούρα γαλάζια μάτια, καμπυλωτό κορμί και καλοζυγισμένο βάδισμα. Λίγα λεπτά αργότερα κάθισαν στο ίδιο τραπέζι άλλες δυο κυρίες. Η μια ήταν η μεγάλη αδερφή της έφηβης, ίσως 7-8 χρόνια μεγαλύτερη, η οποία επουδενί υπολειπόταν σε χάρες από τη μικρή της αδερφή. Η άλλη ήταν μια εντυπωσιακή γυναίκα, προφανώς η μητέρα των δυο κοριτσιών και κόρη της ηλικιωμένης κυρίας.

Μπροστά μου είχα τέσσερεις γενιές γυναικών, που η κάθε μια από αυτές ξεχώριζε για τα κάλλη της. Για κάποιο λόγο που ακόμα δεν έχω ερμηνεύσει, συγκινήθηκα από την εικόνα αυτή.

Η σοφή γιαγιά, η περίφανη μητέρα, η θελκτική μεγάλη κόρη και η θεσπέσια μικρή κόρη.

Και οι τέσσερεις ήταν πεντάμορφες. Δεν κατάφερα να ακούσω τι συζυτούσαν (σσ. ντροπή μου!), αλλά η κινησιολογία τους πρόδιδε την ευγένεια του λόγου τους.

Γύρεψα το σερβιτόρο. Του έδωκα στο χέρι ένα σημείωμα και μερικά χρήματα. Σηκώθηκα από το τραπέζι και έφυγα περνώντας δίπλα τους δίχως να τις κοιτάξω.

Το σημείωμα που ο σερβιτόρος παρέδωσε στις τέσσερεις όμορφες γυναίκες έγραφε:

"Η παρουσία σας κατέστησε το μοναχικό πρωινό καφέ μου απείρως απολαυστικότερο. Σας ευχαριστώ θερμά. Τοιχωρύχος."

Επειδή σ' αγαπώ...

...οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψω απόλυτα τα συναισθήματά μου. Γι' αυτό κράτα μόνο τις δυο τελευταίες λέξεις του τίτλου και ξέχνα όλα τα υπόλοιπα.
Ούτως ή άλλως...
Ό,τι γεννιέται μέσα μου, θα εκφραστεί μέσω των πράξεών μου για σένα.



Αν επιμένεις να μάθεις το λόγο, θα σου πω τούτο:
- επειδή όταν με κοιτάς υγραίνονται τα μάτια σου,
- επειδή όταν με αγγίζεις τρέμω,
- επειδή γελάς με τα μάτια ανοιχτά,
- επειδή το δέρμα σου τινάζεται στ' αγγίγματά μου,
- επειδή σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα και το λέμε ταυτόχρονα,
- επειδή λατρεύω τις μικρές σου ατέλειες,
- επειδή ζηλεύω για πρώτη φορά,
- επειδή ερωτεύομαι για πρώτη και τελευταία φορά,
- επειδή ακόμα κι όλες τις σχετικές λέξεις του ελληνικού λεξιλογίου να χρησιμοποιήσω, πάλι στις δυο τελευταίες λέξεις του τίτλου θα καταλήξω...

Περί Λογοκλοπής

...επειδή γίνεται σχετικός λόγος αυτές τις ημέρες για κάποια φαινόμενα κλόπιραϊτ στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, θέλω να σημειώσω τούτο:

Η λογοκλοπή είναι ηθικό αδίκημα λανθάνουσας ή εσκεμμένης ανακύκλωσης υπέρ του πολιτισμού και κατά του λογοκλόπου.

Ο νοών νοείτο...

Πορνοβιομηχανία εναντίον Google

Η online πορνοβιομηχανία εισπράτει ετησίως από τους ιντεράκτιβ τρόμπερς το ποσό των 57 δις δολλαρίων. Αυτά τα πορνοδολλάρια όμως έχουν μπει σε κίνδυνο εξαιτίας της κακής συνήθειας των απανταχού διαδραστικών μαλαπερδομάχων να αναζητούν πορνογραφικό υλικό μέσω της δυνατότητας αναζήτησης εικόνων στο Google... Καθώς η ευγενής τάξη των ψωλοβρόντηδων δεν κινδυνεύει να κολλήσει αφροδήσια νοσήματα από το ίντερνετ παρά μόνο ηλεκτρονικά μικρόβια, τρωικούς ίππους και πληκτρολογητές, για να αποφύγει τις επαφές με τις άσχημες αυτές ηλεκτροασθένειες χρησιμοποιεί κατά κόρον το πιο ασφαλές Google για να εντοπίζει user friendly υλικό. Πρωτοδίκως καταδικάστηκε η Google, όμως ομοσπονδιακό δικαστήριο αθώωσε τη μηχανή αναζήτησης. Μάλιστα ο δικαστής που απεφάνθη αθωωτικά έκανε ειδική μνεία στο... κοινοφελές έργο της Google! Καρφώθηκε μόνος του ο δικαστής...

Αθώα ψέμματα και ένοχα μυστικά

Έφυγε ξαφνικά και τον άφησε χ μέσα στην κρύα νύχτα. Αυτός τα σημάδια τα 'χε δει από καιρό. Απλά δεν έδινε πολύ βάση. Είχε βολευτεί στην όλη κατάσταση με το γκομενάκι, αφού και ωραίο παιδί είναι και τη γλώσσα την είχε μάθει καλά από τους παππούδες του στη Σαλονίκη. Έτσι όπως του τα ' η τύχη, κατάλαβε ότι ούτε η Μαρία δεν τον θέλει στην Ελλάδα... Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Ο Μάριος είναι 32 ετών, οικονομικός μετανάστης από τη α. Ήρθε στην Ελλάδα πριν από 4 μήνες. 'Ακουσε τον παππού του που του 'λεγε "παιδί μου, εδώ στη Φιλιππούπολη δεν την πα με τίποτα. Πήγαινε στην Ελλάδα να δουλέψεις". Ο παππούς του ο Ilija ήταν γέννημα θρέμα Σαλονικιός που ξεριζώθηκε μετά τους Βαλκανικούς και το 'χε καημό να δει το εγγόνι του σε φωτογραφία κάτω από το Λευκό πύργο. Έπιασε δουλειά αμέσως σε ένα τεχνικό γραφείο. Στην αρχή έκανε δουές του ποδαριού. Γρήγορα όμως το ακό του έδωσε περισσότερες αρμοδιότητες, αφού ήταν σπουδαγμένος τοπογράφος με μεράκι και όρεξη. Σε μια δουλειά γνώρισε τη , βαφτισμένη Βερονίκη Σπανοβαγγελοδημητροπούλου, επαναπατρισμένη κόρη διπλωματικού εκπροσώπου από το Χονγκ Κονγκ που εργαζόταν ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων σε κατασκευαστική εταιρεία. Καβαλημένο καλάμι δηλαδή, μεγαλοπιασμένη γκόμενα με τα γαλλικά, το πιάνο και δέκα δεξιώσεις το μήνα. Το "Σπανοβαγγελοδημητρόπουλος" πήγε περίπατο στο Χονγκ Κονγκ χάρη ευφωνίας κι έγινε Wang για να μην προκληθεί διπλωματικό επεισόδιο από τα γέλια που μοιραία επακολουθούν κάθε απόπειρα Χονγκκονγκέζου να το προφέρει.

Βέρα την ήξερε, Μάριο τον ήξερε και κουβέντα δεν είχε γίνει για τις σκούφιες τους. Μια μέρα όμως που περπατούσαν χέρι χέρι στην Αριστοτέλους τον είδε ένας παλιός συμφοιτητής του από τη σχολή. Φυσικά του μίλησε στα βουλγάρικα και ακολούθησε ένας ολιγόλεπτος διάλογος. Ήταν ισμένος στο ελληνοβουλγαρικό εμπορικό επιμελητήριο και ζούσε με τη γυναίκα του στη Σαλονίκη 2 χρόνια. Αλλάξανε και τηλέφωνα. Μέσα στη φούρια του είχε ξεχάσει να συστήσει τη Βέρα. "Μάριε" του είπε" ο παλιός του φίλος, "που πήγε η κοπέλα που ήταν μαζί σου; Δεν θα μας τη συστήσεις;" "Βεβαίως" είπε ο Μάριος, αλλά όταν γύρισε δίπλα του να τη βρει αυτή είχε ήδη φύγει. Αβάντι πό, παντιέρα ρόσα και ο Μάριος, Mario, έγινε κατακόκκινος σαν το ένδοξο κομμουνιστικό παρελθόν της Βουλγαρίας του Παπάζωφ και άρχισε να παιανίζει στρατιωτικά ενθυμούμενος τις μέρες του στην Κομσομόλ. σε τη μηχανή του και έφυγε με μεγάλη ταχύτητα προς το σπίτι της στην Καλαμαριά.

Επιχείρησε να την καλέσει στο κινητό της αλλά το είχε κλειστό. Πήγε στο σπίτι της και δεν απαντούσε στα κουδουνίσματα. Περίμενε μέχρι αργά αλλά αυτή δεν φάνηκε. Είχε πιάσει κρύο. Έφυγε με την ουρά στα σκέλια και με ένα ερωτηματικό. Μερικές μέρες αργότερα έλαβε μια επιστολή χωρίς αποστολέα στο γραφείο του. Από αυτή ήταν. "Είσαι ψεύτης και Βούλγαρος. V." έγραφε λακωνικά. Ο Μάριος δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Όπως δεν κατάλαβε ποτέ το λόγο που η Βέρα επέμενε να φοράει μόνο ρούχα ρεκλαμέ με μικρό εύηχο όνομα.

Αυτή είχε υποψίες ότι ο καλός της δεν ήταν Έλληνας. Κάτι στην προφορά του την χάλαγε. Δεν μπορούσε να πάρει πληροφορίες από το γραφείο του ενώ δεν ήξερε κανένα γνωστό του να ρωτήσει. Η συνάντηση με το Βούλγαρο ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Και ψεύτης και Βούλγαρος λοιπόν...

Ο Μάριος έριξε μια τελευταία ματιά στη φωτογραφία, την έβαλε στο φάκελο και την έριξε στο ταχυδρομικό κουτί. Από την ώρα που μπήκε στο τρένο δεν ξαναπάτησε το πόδι του στη Σαλονίκη, ούτε στην Ελλάδα, αλλά ούτε στη Βουλγαρία. Τουλάχιστον ο παππούς του θα τον δει να στέκεται κάτω από το Λευκό πύργο και θα τον καμαρώσει.

Η Ευφυΐα κατά της Λογικής

"Εκεί που τα σκακιστικά προγράμματα αντιμετωπίζουν ακόμα πρόβλημα είναι η ποιότητα στο παιχνίδι τους και ο τρόπος που αξιολογούν τα κομμάτια ανάλογα με τη θέση. Ένας GM μπορεί να ανακαλύψει κερδισμένη θέση εκεί όπου ένα πρόγραμμα θα κάνει λανθασμένη εκτίμηση, και να εκμεταλλευτεί αυτή την αδυναμία. Ένα πρόγραμμα ενδέχεται να υπερεκτιμήσει τους πύργους έναντι άλλων κομματιών ή ακόμα να υποτιμήσει μια αδυναμία κοντά στο βασιλιά του. Αυτό βέβαια ισχύει και για τους ανθρώπους, με τη διαφορά ότι εμείς όχι μόνο μαθαίνουμε γρήγορα από τα λάθη μας, αλλά μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε σαν παγίδες.

Στις μέρες μας τα κορυφαία σκακιστικά προγράμματα "διδάσκονται" πως να αξιολογούν τα κομμάτια ανάλογα με τη θέση. Είναι αρκετά δυσκολότερο να εξαπατηθούν, αν και κατά βάθος διατηρούν "υλιστική" λογική. Ο αναλυτικός υπολογισμός περιορίζει σημαντικά το παιχνίδι τους στο μικρότερο κοινό παρονομαστή, το υλικό, και τα προγράμματα το κάνουν με τέτοια ταχύτητα και ικανότητα που τους επιτρέπει να παίζουν στο επίπεδο ενός ισχυρού GM. Έτσι, ενώ πάνω στη σκακιέρα τα σκακιστικά προγράμματα παίζουν άριστα, παρά ταύτα παίζουν ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι από εμάς."

Γκάρι Κασπάροβ

Η θλίψη της κορυφής

Μπορεί η Αμαλία Καλυβίνου να εγκατέλειψε το μάταιο τούτο κόσμο, όμως το μπλογκ της απολαμβάνει τη μοναξιά της κορυφής στο sync με 1075 links, έναν αριθμό-ρεκόρ για την ελληνική μπλογκόσφαιρα, τόσο ανυπέρβλητο που κι ο Χριστόδουλος να 'κανε μπλογκ ούτε τα μισά δεν θα 'πιανε.

Είναι λυπηρό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό: σαν ένας άλλος καλλιτέχνης, θα έλεγα της θλίψης, ο Αμαλία αναγνωρίζεται μετά θάνατον. Και ως είθισται, στη νεκρόφιλη Ελλάδα που "πουλάει" η λαϊκή δυστυχία, το πάλαι ποτέ ένδοξο παρελθόν, οι ηρωικές ήττες, οι χαμένες πατρίδες, η γλυκιά άνεση της θλίψης και κάθε τι νεκρό, είμαστε πρώτη μούρη στις κηδείες και εκφωνούμε τους καλύτερους επικήδειους λόγους.

Όμως... Το ταξίδι στην κορυφή είναι δύσκολο. Όσο πιο ψηλά πάει κάποιος, τόσο περισσότερο χιόνι, κρύο και μοναξιά μπορεί να βρει. Κι εμείς από κάτω θαυμάζουμε την κουκίδα που βλέπουμε πάνω στην κορυφή του βουνού, ενδόμυχα παρακαλώντας να πέσει και να σαβουριαστεί, έτσι απλά για το θέαμα.

Ακριβέ φτωχέ μου Έλληνα...

Διάβασα για την προσπάθεια κάποιων ελλήνων μπλόγκερς να αναδείξουν το μείζον πρόβλημα που απασχολεί τους νέους, ιδιαίτερα όσους είναι θεωρητικά (και βιολογικά βεβαίως, βεβαίως!) σε ηλικία γάμου: αυτό των χαμηλών αποδοχών, που σιωπηλά και εγκληματικά αφαιρεί από τους νέους το δικαίωμα να κάνουν δική τους οικογένεια.

Θυμήθηκα με αφορμή την εν λόγω προσπάθεια τις παλαιότερες γενιές. Οι γονείς της δικής μου γενιάς (γεννήθηκα το '75) παντρεύονταν σε νεαρή ηλικία. Οι γονείς τους σε ακόμα νεαρότερη. Η μάνα μου έκανε 2 παιδιά. Η γιαγιά μου 4. Η προγιαγιά μου η Σμυρνιά 12! Αυτή η ιδιόρυθμη αριθμητική πρόοδος από το μείζον στο ελάσσον οφείλεται κατά κύριο λόγο σε δυο παράγοντες.

Πρώτον, όσο βελτιώνεται το βιοτικό επίπεδο της οικογένειας, τόσο αυξάνονται τα έξοδα και αντιστρόφως τόσο μειώνεται η επιθυμία για τεκνοποίηση. Η αξία της οικογένειας έχει πλέον παραχωρήσει τη θέση της στο lifestyle. Το παιδί θέλει φροντιστήρια, πλέι-στέισον, γκατζετικά παιχνίδια, μπαλούν πάρτι με κλόουν, γκούντις, σούξου μούξου ηλεκτρικά μανταλάκια και τα ρέστα. Που καιρός, που ζωή! Τα άτεκνα ζευγάρια, που κάποτε ήταν θέμα που ενέγειρε επιστημονικές συζητήσεις στις γειτονιές ("στείρα πήρε ο καημένος", "ανίκανος της έλαχε" και άλλα χαριτωμένα), τώρα είναι trend και must. Εξάλλου όταν δεν υπήρχε η τηλεόραση το γαμήσι ήταν η πιο προσιτή ψυχαγωγία, ενώ τα προφυλακτικά χρησιμοποιούνταν μόνο στα μπορδέλα (θυμάμαι πιτσιρικάκι είχα βρει ένα στο κομοδίνο της κρεβατοκάμαρας των γονιών μου, το είχα πάρει στο σχολείο και το φούσκωνα με το στόμα. Όταν με είδε η δασκάλα έντρομη με ρώτησε που το βρήκα κι εγώ της είχα απαντήσει ότι είναι μπαλόνι που μου το είχε φέρει η νονά μου από την Αμερική... τρέχα γύρευε δηλαδή. Πέρασαν χρόνια για να καταλάβω τι είχα βάλει στο στόμα μου και γιατι το ριμάδι γλιστρούσε σαν διάολος). Η γενιά μου τώρα είναι μεν φτωχή, αλλά με υψηλό δε βιοτικό επίπεδο. Να το βράσω...

Δεύτερον, οι νέοι δεν έχουν λεφτά. Και όχι μόνο δεν έχουν λεφτά, αλλά δανείζονται κι από πάνω για να φτάσουν σε lifestyle τους προνομιούχους. Σιγά μην πάρω σπίτι σου λέει ο άλλος. Δεν με παίρνει. Αυτοκίνητο θα πάρω μπας και ρίξω κάμια γκόμενα. Στάχτη στα μάτια της μιζέριας δηλαδή, και με εξασφαλισμένη στέγη και μάσα μέχρι τα 40 στο σπίτι των γονιών του. Τρέχα μετά κυρ' μαλάκα να ξεχρεώσεις. Κάνε και δεύτερη δουλειά για να βγάλεις το Σάββατο το μπουκαλάκι στο Βέρτη. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που θέλουν οικογένεια, αλλά δεν τους φτάνουν τα μισθά. Με 700 € μηνιάτικο όχι σπίτι δεν ανοίγεις, ούτε για να συντηρηθεί αξιοπρεπώς ένα άτομο δεν φτάνουν. Εντωμεταξύ στην Ελλάδα η σχέση μισθών - αξίας καταναλωτικών αγαθών είναι αντιστρόφως ανάλογη: ο μισθός παραμένει ίδιος, την ίδια ώρα που οι τιμές αυξάνονται. Άρα φτωχαίνουμε μέρα με τη μέρα (ακούς Mr. Horsecap; Χθες στο Ηρώδιο άκουσες τα γιουχαΐσματα; Για σένα ήταν μπρε κουτό κι ας σφύριζες αδιάφορα) και το όνειρο της οικογένειας απομακρύνεται. Μετά αναρωτιέστε που οφείλεται η υπογεννητικότητα... αφού γαμάμε χωρίς να σπέρνουμε! Αν το σπέρμα των Ελλήνων κατέληγε στον προορισμό του, τότε με βάση τις έρευνες περί συχνότητας σεξουαλικών επαφών θα έπρεπε να είμαστε τουλάχιστον εκατό εκατομμύρια.

Σχετική έρευνα στο ερώτημα γιατί οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά έβγαλε τα εξής αποτελέσματα:
Δεν φτάνουν τα εισοδήματα ... 555 ... 53%
Καριέρα γονέων - Χρόνος ... 138 ... 13%
Ανεπαρκής Κρατική στήριξη ... 114 ... 11%
Περιορίζουν την ελευθερία ... 71 ... 7%
Πολλές ευθύνες - άγχος ... 102 ... 10%
Προβλήματα τεκνοποίησης ... 41 ... 4%
Άλλοι λόγοι - αιτίες ... 34 ... 3%
Εναρξη : 8/1/2005 Σύνολο ψήφων: ... 1055 ... 100%

Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη! Η οικογένεια δεν φτιάχνεται με προεκλογικούς λόγους και υποσχέσεις. Το παιδί θέλει γάλα. Αν δεν κοιτάξουν σοβαρά οι από πάνω τα χάλια των από κάτω, τότε σιγά σιγά ο Έλληνας θα μπει στη λίστα της WWF μαζί με τη χελώνα καρέτα-καρέτα, την πολική αρκούδα, τη γίδα κρι-κρι και τα υπόλοιπα είδη προς εξαφάνιση. Εκτός να πρόκειται για υποχθόνιο σχέδιο των Εβραίων και αυτό, η εξαφάνιση του είδους "Έλληνας-Έλληνας".