Δευτέρα, 2 Απριλίου 2007

Νίκο Δήμου μην υποκύπτεις


Το blogging είναι extreme sport. Όταν παραδίδεται στα χέρια των αδαών και των ημιμαθών γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνο. Σε αυτή την κατάσταση είχε περιέλθει (για άλλη μια φορά) το blog του Νίκου Δήμου, ένα από τα κορυφαία blogs που φιλοξένησε το ελληνικό ιστολόγιο.
Παραθέτω τα σχετικά κείμενα που συνέταξε ο πλέον αμφιλεγόμενος Έλληνας blogger. Ας προβληματιστούμε πάνω σε αυτά κι ας χαράξουμε τη νέα πορεία μας...







---
Κουράστηκα;
Σάββατο 31 Μαρτίου 2007

Επειδή πολλοί από όσους μου γράφουν, ή γράφουν αλλού για το blog, λένε ότι το έκλεισα επειδή «κουράστηκα», θα ήθελα να διευκρινίσω από τι:
από την επιθετικότητα, την μικροπρέπεια, την φτήνια, την μαγκιά και όλες τις ασθένειες που είχαν κατακλύσει τα σχόλια. Αν το επίπεδο παρέμενε καλό, όχι μόνο δεν θα με κούραζε αλλά θα μου έδινε ευχαρίστηση.
Δεν κουράστηκα λόγω ηλικίας (όπως υπονοούν μερικοί) ίσα-ίσα που το blog με κρατούσε σε εγρήγορση (τώρα κουράζομαι, που κάθομαι). Κουράστηκα, ή μάλλον αηδίασα, από την κατάσταση που επικρατούσε. Και ντρεπόμουνα τους καλούς σχολιαστές που δημοσίευαν αξιόλογα σχόλια ανάμεσα σε σκουπίδια.

---
Το τέλος του blogging

Παρασκευή 30 Μαρτίου 2007

Μετά από δεκαπέντε μήνες και αφού έγραψα συνολικά 332 άρθρα (posts) και μερικές χιλιάδες σχόλια (θα βρήτε στατιστικά στοιχεία για την πρώτη περίοδο στην αρχική σελίδα του site - κάτω αριστερά: αρχείο blogs) και αφού διάβασα δεκάδες χιλιάδες σχόλια έφτασα στο όριό μου.

Αυτό που είχα κάποτε ονομάσει κοινόβιο έγινε οίκος ανοχής (δικής μου). Η επιτυχία σκότωσε το ιστολόγιο. Όταν σε 15 μήνες δέχεσαι σχεδόν ένα εκαταμμύριο επισκέψεις και ενενήντα χιλιάδες σχόλια είναι φυσικό να μην μπορείς πια να κρατήσεις ούτε τον έλεγχο, ούτε το επίπεδο.

Τις τελευταίες εβδομάδες συνέχιζα μόνο για λογαριασμό μερικών αξιόλογων ανθρώπων που χρειαζόμουν την παρέα τους. Αυτούς δεν θέλω να τους χάσω. Αν και εφόσον επιστρέψω (με άλλο όνομα και κλειστό ιστολόγιο), θα είναι οι πρώτοι που θα το μάθουν από μένα.

Ευχαριστώ όλους όσοι βοήθησαν σε αυτή τη προσπάθεια.
---

SYNC ME @ SYNC buzz it!

12 σχόλια:

Toixorixos είπε...

Αγαπητέ Νίκο Δήμου,

Μετά από όσα συνέβησαν στο blog σου, τα οποία σε εξώθησαν να αναστείλεις τη λειτουργία του επ’ αορίστου, θέλω να πω τούτο:

Μην υποκύπτεις στη βαρβαρότητα.

Θυμήσου το λόγο που ξεκίνησες να γράφεις. Γύρισε πίσω στην εποχή που το πρώτο σου βιβλίο μάζεψε τόσους εχθρούς έξω από την πόρτα σου εν μια νυκτί. Θυμήσου το λόγο που συνέχισες.

Υπάρχουν εδώ έξω άνθρωποι που χρειάζονται το Νίκο Δήμου· είναι η απόδειξη ότι τίποτα δεν έχει χαθεί. Για κάθε Νίκο Δήμου που αποχωρεί στο περιθώριο, κάποιοι άλλοι χάνουν την πίστη τους στη Λογική.

Δεν θέλω να πω περισσότερα κι ας έχω να πω κι άλλα. Εσύ ξέρεις καλύτερα τι πρέπει να κάνεις. Αλλά οφείλεις να γνωρίζεις ότι τα βήματά σου θα τα ακολουθήσουν πολλοί.

Με εκτίμηση,

Τοιχωρύχος

meletis είπε...

Δεν καταλαβαίνω, μπαίνει κάποιος στο λεωφορείο μεσημεριάτικα και περιμένει να μην τον σπρώξουν ή παραμερίσουν, να μην του φερθούν μερικοί, λίγοι, ακόμα και με αγένεια; Πηγαίνει σε θερινό κινηματογράφο και περιμένει να μην ακουστεί κανένας θόρυβος, καμιά κουβέντα, κανένα τσακα τσούκα από τους πασατέμπους του διπλανού ή ρέψιμο από τις λεμονάδες του παραδιπλανού; Μπαίνει να γράψει στο δίκτυο και πιστεύει ότι δεν θα του συμπεριφερθούν ανάγωγα και προκλητικά κάποιοι άγνωστοι ανώνυμοι;

Τότε, φυσικά, δεν έπρεπε να μπει στο λεωφορείο, δεν έπρεπε να πάει σε θερινό σινεμά και δεν έπρεπε να ξεκινήσει να γράφει σε blog, κακώς το δοκίμασε! Δεν είναι και μικρό παιδί (πλέον) ο Ν.Δ., έπρεπε να τα ξέρει αυτά, όταν ξεκίνησε πριν από 15-20 μήνες με αυτό τον τρόπο επικοινωνίας.

Εγώ πιστεύω, ο Ν.Δ. βαρέθηκε (θεμιτό) και ήθελε μια ένδοξη αποχώρηση (αθέμιτο). Ας τον αφήσουμε να ξεκουραστεί, μέχρι να επανακάμψει στο blog ή σε άλλο μέσο. Η απουσία του είναι απώλεια αλλά η ζωή θα συνεχιστεί!

Toixorixos είπε...

Φίλε Μελέτη, έχω την αίσθηση ότι δεν έχεις άδικο. Όλοι βιώνουμε αντικοινωνικές συμπεριφορές στην καθημερινότητά μας. Πιστεύω όμως ότι ο ΝΔ ενοχλήθηκε περισσότερο από το γεγονός ότι για κάποιους η όχληση είχε καταντήσει πλέον αυτοσκοπός. Όταν κάποιος επιδεικτικά σε ενοχλεί, κοινώς σου πουλάει τσαμπουκά, τότε είναι φυσικό είτε να αντισταθείς είτε να αποχωρήσεις. Ο πολιτισμός του ΝΔ δεν του επέτρεψε την πρώτη επιλογή.

Meletis είπε...

Φίλε μου, αν κάποιοι σε ενοχλούν συνεχώς στο λεωφορείο, στο τραίνο ή στο θέατρο, καταλαβαίνω ότι δεν μπορείς να τους βγάλεις έξω και (ίσως) είναι μοναδική διέξοδος η δική σου αποχώρηση ή επιλογή άλλου μέσου, άλλης ψυχαγωγίας. Εδώ υπάρχει ο έλγχος των σχολίων, κι αν αφαιρέσεις τον προληπτικό έλεγχο, πάντα μπορείς να διαγράψεις ένα κακόγουστο, κακοήθες ή κακόβουλο σχόλιο ή να το αφήσεις αναπάντητο... έχεις πάμπολλες δυνατότητες να αντιδράσεις! Αλλιώς, δέχεσαι ότι ο χειρότερος δημιουργεί τον κανόνα και όλοι οι άλλοι προσαρμόζονται!

Παρακολουθώ εδώ και πολλά χρόνια τον Ν.Δ. και τον εκτιμώ πολύ, όχι από το blog μόνο. Νομίζω όμως ότι εδώ αστόχισε! Και η παρέμβασή μου δεν έχει νόημα να τον μεταπείσω ή να τον μαλώσω, δεν θα τολμούσα, αλλά να μην παραδειγματιστούν άλλοι αξιόλογοι bloggers και αποχωρήσουν με ανάλογα προσχήματα!

Toixorixos είπε...

Κάπου έχασε το νόημα ο Δήμου... η αποχή από το blog του ισοδυναμεί με εγκατάληψη και παραίτηση. Όταν αφήνουμε αυτό που αγαπάμε, σημαίνει ότι πια δεν μας γεμίζει.
Είναι η παραδοχή μιας μεγάλης ήττας...

Urfurslaag είπε...

o κύριος νίκος κλείνει το βλογκ του.
Σα να λέμε χέστηκε η φοράδα...
ε και;

Toixorixos είπε...

Αν για σένα δεν σημαίνει κάτι, για κάποιους άλλους σημαίνει αρκετά. Το γεγονός όμως ότι έκλεισε το μεγαλύτερο σε επισκεψιμότητα (ή ένα από τα μεγαλύτερα) blog στην Ελλάδα εμένα προσωπικά με προβληματίζει. Αν είναι να κλείνουν τα blogs επειδή κάποιοι την έχουν δει super flamers, τότε έχω θέμα γιατί μ'αρέσει το blogging.
Στο κάτω κάτω το κακό δεν είναι να χέζει η φοράδα -το κακό είναι να μην υπάρχει κάποιος να μαζέψει τα σκατά. Γιατί η φοράδα αν πίξει στο σκατό, δεν θα μπορεί να δουλέψει το αλώνι.

Lefteris Kritikakis είπε...

Ο Νίκος Δήμου πάντα θέλει να βελτιώνει τα πράγματα και να παράγει ανθολόγια. Είναι ιδεαλιστής και έτσι είμαι κι εγώ, όπου μπορώ. Εκείνο που δεν μπορουσε να ανεχτεί μάλλον, ήταν ότι παρά τις δικαιολογημένες εκρήξεις και εξάρσεις (πάνω στην κουβέντα) ορισμένων, κάποιοι προκαλούσαν με προσβλητικά σχόλια συνεχώς και χωρίς λόγο (ή πάθος). Το χειρότερο: δεν υπήρξε βελτίωση.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο δημόσιος λόγος είναι "Λόγος - Ήθος - Πάθος". Για ορισμένους σε όλα τα blog και σε κάθε είδος δημοσίου διαλόγου, δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω, παρά μόνο "πρόκληση - εμπάθεια - προσβολή". Ο Δήμου κατάλαβε ότι θα διατηρούσε το χαρακτήρα του "ανθολογίου" μόνο μέσω moderation, το οποίο όμως είναι πολύ κουραστικό, διότι πρέπει να είναι συνεχές. Ε, αφήστε τον άνθρωπο να ζήσει τέλος πάντων... το ίδιο κάνω κι εγώ όταν θέλω ν' απολαύσω το χρόνο μου: κλείνω τα τηλέφωνα, το PC, τα πάντα και συγκεντρώνομαι στην παρέα μου. Αλλιώς δεν απολαμβάνεις τίποτα, δεν δημιουργείς τίποτα και δεν θυμάσαι και τίποτα... για να νιώσεις την ουσία ενός φαγητού ή ποτού, πρέπει να ηρεμήσεις όλες τις άλλες αισθήσεις σου...

Θα ήθελα πάντως, προσωπικά, να συνεχίσει τα "Επίκαιρα". Όχι τίποτ' άλλο, για να ξέρουμε ότι υπάρχει ακόμα, ότι έχουμε ένα σύμμαχο.

Φιλικά

Λευτέρης

Toixorixos είπε...

Φίλε Λευτέρη, όταν η λογική υποκύπτει στην κενοδοξία, ο κάθε Νίκος Δήμου είναι υπεύθυνος. Αυτό του καταλογίζω.
Θα συμφωνήσω από την άλλη ότι το moderation είναι χρονοβόρα διαδικασία. Κατά τα φαινόμενα δε είναι απαραίτητο. Αν διευκολύνουμε το έργο του καταθέτοντας άποψη αντί για σχόλιο, τότε το moderation θα απλοποιηθεί.
Επίσης θεωρώ ότι είμαστε συνυπεύθυνοι για την πορεία που πήρε το blog του ΝΔ. Αν δεν απαντούσαμε στα προκλητικά posts δεν θα δίναμε δικαίωμα στον καθένα να ελπίζει σε ανταπάντηση.
Εν κατακλείδι, ο ΝΔ πρέπει να μείνει κοντά μας. Η απώλειά του για εμάς θα είναι μεγαλύτερη από την απώλειά του για όσους κάνουν flood και trolling και flaming και ό,τι άλλο στο blog του.

ioannisk είπε...

Θέλω να πιστεύω πως ο ΝΔ θα γυρίσει.

Lefteris Kritikakis είπε...

Συμφωνώ βέβαια, αλλά συνήθως το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικότητας μιας κατάστασης βρίσκεται στην αφετηρία της. Τα blogs ξεκίνησαν πιο πολύ από πιτσιρικάδες που είχαν τον καιρό (και την ψυχική ορμή, διάθεση και αντοχή) να συντηρήσουν αυτό το σπορ πίσω από τις πλάτες των γονιών τους (αλληλεπιδραστικά και συμμετοχικά ημερολόγια). Από τη φύση τους τα Blog είναι μπάστε σκύλοι αλλέστε.

Μπορεί ο Νίκος Δήμου να ήθελε να φτιάξει ένα φόρουμ ποιοτικών αντιπαραθέσεων ή και παρουσίασης ποιοτικών θεμάτων... ένα ανθολόγιο μιας ομάδας ανθρώπων απ' όλο τον κόσμο που συνομιλούν κλπ.

Η δική μου σχεδόν εντεκάχρονη εμπειρία στο διαδίκτυο (ή και παραπάνω;) μου έχει αποδείξει ότι ουδείς δεν καταλαβαίνει τον άλλο (ή μια άλλη κουλτούρα) από το διαδίκτυο. Η αρραβωνιαστικιά μου (είναι από την Οκλαχόμα) γνώρισε στη ζωή της δύο είδη ανθρώπων (τόσα υπάρχουν στην Οκλαχόμα, ενώ τα γελάδια έχουν περισσότερα είδη). Στο Σικάγο έχει σάσει το μπούσουλα με πάνω από 117 εθνότητες και χιλιάδες "είδη" ανθρώπων (ή "στερεότυπα" χαρακτήρων, αν προτιμάτε).

Το ίδιο και στο διαδίκτυο. Φανταστείτε, ως παράδειγμα με μεγάλο κοντράστ, ένα Γιαπωνέζο να λέει στον Έλληνα φίλο του "η γυναίκα μου γέννησε παιδί" και να απαντάει ο Έλληνας "και σε ποια εκκλησία θα το βαφτίσετε;".

Οι διαφορές στην κουλτούρα, τα "ΣΕΝΑΡΙΑ" που έχουμε μάθει και με τα οποία αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας, καθιστούν την "ανάπηρη" επικοινωνία του διαδικτύου άκρως προβληματική. Είναι σαν αλληλογραφία με ταχύτητα φωτός, ας πούμε. Καμία διαφορά στο ότι λείπει η παρουσία, ο τόνος φωνής και η έκφραση, το περιβάλλον (σκηνικό), τα παραδείγματα, οι χειρονομίες κλπ... οι ασχήμιες εκφράζονται χωρίς αναστολές (διότι δεν μας βλέπει κανείς), αλλά το όμορφο συναίσθημα δύσκολα μεταδίδεται (διότι υφίσταται μόνο η γραφή και μάλιστα χωρίς καλλιγραφίες). Άσε που για να διατηρήσει κανείς το επίπεδο που θέλει (πάνω ή κάτω), πρέπει να εφαρμόζει συνεχές moderation, με το οποίο μόνο ο ίδιος θα συμφωνεί ορισμένες φορές... και το moderation σε ένα τόσο ΓΡΗΓΟΡΟ μέσο όσο το διαδίκτυο, είναι εφικτό μόνο από πιτσιρικάδες με άπειρο ελεύθερο χρόνο, αντοχή και διάθεση...

Αν και δεν ξέρω πώς να ψάξω τα Ελληνικά blogs (δεν ασχολήθηκα), εν τούτοις έχω την εντύπωση ότι αρκετά απ' αυτά εμφανίστηκαν από πρώην "συμμετέχοντες" στο blog του Δήμου και υιοθέτησαν μάλιστα (πολύ σημαντικό αυτό) το ύφος πολλών από τα postings του Δήμου (φωτο-ημερολόγια, κλπ). Οπότε, ας δούμε το Δήμου σαν ένα πρωτοπόρο που επέκτεινε τα σύνορα του Ελληνικού blogging. Επειδή δε ο ίδιος βαρέθηκε τη μετριότητα στην οποία θα έπεφτε το blog αργά ή γρήγορα, αποσύρθηκε και πιστεύω ότι θα ξαναρχίσει με κάτι άλλο. Μπορεί ο μαθητής Andy να έχει δώσει τη σωστή ιδέα του "κλειστού club" στο δικό του blog. Γιατί όχι; Δικό μου το πάρτυ, σου λέει ο άλλο, όποιον θέλω έχω καλεσμένο. Σωστός. Από την άλλη ο Δήμου, παιδί άλλης γενιάς, θα ήθελε καθολική συμμετοχή. Έσω παρατηρήσει ότι τα παιδιά ορισμένων δεκαετιών, λόγω παιδείας και επιρροής, δεν μπορούν να δεχτούν "κλειστά" club. Αντ' αυτού, βάζουν μέσα τον κάθε έναν απότο δρόμο και προσπαθούν να του αλλάξουν το μυαλό, με καλή πρόθεση βέβαια, αλλά μάταιη η προσπάθεια. Η νέα γενιά δεν έχει κανένα πρόβλημα με "κλειστά club" (είναι πιο αποτελεσματικά στο κάτω κάτω) και εγώ συμφωνώ μαζί τους. Όπως είπα και στο Δήμου κάποτε (παιδί της γενιάς της "ανοχής"), η ανοχή κάνει το σπίτι "οίκο ανοχής" κι αυτό δεν είναι καλό. Όπως και στο Σικάγο, που έχουμε περιορίσει το έγκλημα σε συγκεκριμένες και μόνο γειτονιές και έτσι καθαρίσαμε την πλειοψηφία των προαστείων από τα άσχημα πράγματα. Οι άνθρωποι ΔΕΝ είναι όλοι ίδιοι και ίσοι. Μπορεί ο "πολιτισμός" να καθορίζεται από την παροχή ΙΣΟΤΙΜΩΝ ευκαιριών και το δικαίωμα λόγου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δίνουμε θάρρος στο χωριάτη... κάθε πράγμα έχει και τα όριά του.

Ανοχή... χμμμ... αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι θα έμπαιναν ποτέ σε αεροπλάνο εάν γνώριζαν ότι ο μηχανικός του αεροπλάνου είναι άνθρωπος με μεγάλες ανοχές γενικά...

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Λευτέρης

Toixorixos είπε...

Η ανοχή υπήρξε ο πρώτος λίθος πάνω στον οποίο θεμελιώθηκε ο ελληνικός πολιτισμός (ο ελληνικός λέω, όχι αυτό που έχουμε σήμερα...).
Κάθε πολιτισμένος άνθρωπος οφείλει να ανέχεται τις ιδιαιτερότητες του διπλανού του, ακόμα και την ηλιθιότητα. Ακόμα περισσότερο δε τις αντιδραστικές φωνές, όπως κι αν εκδηλώνονται.
Πιστεύω πως τα blogs λειτουργούν με την αρχή της απλής πλειοψηφίας: οι πολλοί καθορίζουν την πορεία του και πάντα θα υπάρχουν μερικοί αντιφρονούντες. Ο ΝΔ δεν πρέπει να υποκύψει στους λίγους.